Man Bijt Hond

Op de dag van de begrafenis van prins Claus, zie ik een begrafenis van iemand in Amsterdam. Niemand mist hem. Er is slechts één bezoeker: iemand van de sociale dienst. Hoe schril is het contrast van deze intrieste aanblik, met de pracht en praal van het geïnstitutionaliseerde verdriet. Hoe veel echter de confrontatie met de zinloosheid van het leven en de dood.

Ik zie twee mannen, waarvan de ene vliegtuigspotter en de andere TV kijker. De TV kijker heeft niets met vliegtuigspotters. Hij woont tussen tientallen stapels kranten, waaruit hij het TV aanbod zorgvuldig destilleert. De vliegtuigspotter kijkt nooit TV. De mannen wonen al jaren samen en verdragen elkaar. We leren meer over communicatie, dan in de meest geavanceerde cursus. Over hoe we worden wat we zijn.

We reizen van Nummer één naar Tiendeveen. In verschillende dorpen wordt een plaatselijk buitenbeentje in z'n waarde gelaten. Hoe echt beleven we het cultuurverschil, hoe authentiek is de tolerantie.

Vandaag is de aankomst in Tiendeveen. De hele bevolking van Tiendeveen is uitgelopen om de beroemde TV makers te ontmoeten. Ze blijven buiten beeld. Het is de laatste aflevering van het tiende seizoen van Man bijt hond. Alles is echt. Raoul Heertje is niet in de buurt. Jammer eigenlijk.

En ik? Ik laat natuurlijk een traan.

De zin van het leven

Filosofie houdt zich bezig met de zin van het leven. Als je leest over filosofie komt het daar altijd op neer. De vraag waarom het leven eigenlijk zin zou moeten hebben, wordt bijna nergens gesteld. Als je een historisch overzicht van de filosofie ziet, dan bestaat die bij de vanzelfsprekendheid van de vraag naar de zin van het leven.

Als je beweert dat het leven geen zin heeft dan ben je een nihilist. Of ook als je denkt dat het leven in zichzelf en met jezelf zin heeft. De reden daarvan is dat de minder bedeelden in de samenleving dan wel erg slecht bedeeld zijn. Hun mogelijkheid om hun eigen leven zin te geven is immers onder de maat. Dat is te wreed om waar te zijn.

Deze week heb ik 3 boeken gelezen: 'Het Kwaad' van Arthur Safranski, 'Waarom zouden we dood gaan?' van Mathieu Weggeman en 'Nietsche en Kant lezen de Krant' van Rob Wijnberg.
Conclusies:
1. Als God niet bestaat is het goed om te doen alsof hij bestaat (Safranski).
2. Het leven heeft zin als je een neonaïvist bent of het neonaïvisme aan hangt (Weggeman).
3. Alles is van een eindeloze dunheid. Niets heeft meer enige basis (Wijnberg).

Wil je deze conclusies controleren? Dan zul je deze boeken moeten lezen. En als je deze drie boeken uit hebt, weet je dat het leven weliswaar geen zin heeft maar dat je met veel plezier weer een beetje dichter bij de dood bent gekomen. En dat nihilisme ook z'n zonnige kanten heeft.

Verhuizen

Mijn werk gaat verhuizen. Het is een onontkoombaar en somber proces. Je moet door alles heen. Door al je spullen en papieren. Iedereen wordt op zichzelf terug geworpen. In de gang verwerkt ieder z'n persoonlijke verleden. Voor de meesten van ons blijkt het verzamelde bestaan goed genoeg voor de container en de papierbak. Een oneindige strijd tussen bewaren en waardeloos.

Wat is het bestaan dun. Wat is er veel dat zich herhaalt. Wat is er al veel gezegd. Wat doe ik weinig met wat ik heb en weet. Wat is het bestaan vluchtig.

Wat mogen we blij zijn dat het leven geen zin heeft!

Volstrekt originele gedachte

Onderweg naar het werk vanmorgen had ik een volstrekt originele gedachte. Meteen moest ik aan de kans denken om die te gebruiken voor mijn blog. Eindelijk weer eens een blogje met kwaliteit! Eindelijk weer eens iets om toe te voegen aan deze loze wereld. Ik dacht nog: denk erom dat je deze vast houdt. Want voor je het weet ben je het vergeten.

Nu is het 4 uur later. Tussen de gedachte en het kantoor lagen ongeveer 700 meter. Ergens langs de weg ligt zij, mijn volstrekt originele gedachte. Waarschijnlijk was het niks. Maar het blijft jammer dat ze vervluchtigd is. Toegevoegd aan het eeuwige niets.

Misschien kom ik haar nog tegen op de terugweg.

Vrouwenomgeving

Steeds meer werkplekken bestaan uit meer dan 70% vrouwen. Het onderwijs is zo'n omgeving. En daar, waar er veel aandacht is voor die arme vrouwen in een sexistische mannenomgeving, is er voor de mannen in de vrouwenomgeving nauwelijks oog. En in het geval dat dat wel zo is, is het feit dat die mannen een wel erg bevoorrechte plaats vullen het even sexistische als voorspelbare oordeel. Vanuit het mannenperspectief wel te verstaan.

Bestaan er ook vrouwenperspectieven op dit terrein? Hoe moeilijk is het voor de eenzame eenling aan beide kanten? Wat vinden de vrouwen in de mannenwereld en de vrouwen in de mannenwereld echt?

Stelt u zich het volgende voor:

• Een collega loopt in een latex glitterpakje.
• Een collega klaagt in uw bijzijn dat ze na de zwangerschap haar sportbeha niet meer dicht krijgt.
• Een door u aardig gevonden collega verwijt u, dat u een half jaar geleden ook al eens haar heeft beledigd, en u weet het echt niet meer.
• Een collega vermoedt achter iedere opmerking van een andere mannelijke collega een sexistische grap, en lacht daar bij voorbaat al om.
• De drie mooiste vrouwelijke collega's zijn recent gescheiden.
  

Zou je huwelijk onder druk staan? Hoe voel je je? Zouden die vrouwen in de gaten hebben dat je een man bent? En als dat niet zo is, maakt dat je onzeker of kan het je niets schelen?

Neem van mij aan: het is .... ja hoe zeg je dat netjes.
Bijzonder.......

Gratis CD?

Ik luister naar Klassieke muziek. Dat is heel bijzonder. Ik ben namelijk al 51 jaar en ben daar pas ruim een jaar geleden mee begonnen. Klassieke muziek is tenslotte iets voor bejaarden. Als Maartje van Weegen op radio 4 iedere dag van de week de aubade (= verzoekplaat) aankondigt, is dat meestal een plaat die iemand van 80 gedraaid wil hebben voor zijn moeder die dood is. Tuurlijk! Je bent zelf ook bijna dood man! Maar dit terzijde.

Ik luister naar radio 4. Dat komt omdat ik 's morgens om 8 uur vaak in de auto zit. Ik luisterde naar radio 1 en 2. Maar daar is altijd en lang reclame en verkeersinformatie. En dat interesseert me niet. En toen vond ik radio 4. Geen reclame. Want niemand luistert natuurlijk. Maar sinds kort is er wel reclame. Ik heb dus anderen mee gebracht. Misschien.

En zo is het gekomen. Ik ken nu Lang Lang, ik weet van Ronald Brautigam, ik kan zo 10 dirigenten of orkesten opnoemen. Ik weet van pianotrio's en strijkkwartetten. En ik heb CD's gekocht. Veel CD's. Eerst goedkope, bij Kruidvat en van der Leest. Later ook dure uitvoeringen van Deutsche Grammophon. Ik ben zelfs naar het concertgebouw geweest, helemaal vanuit Dalfsen naar het doodenge Amsterdam. Naar een kindervoorstelling, maar toch. Ik wist dat trouwens vooraf niet, maar wat maakt het uit.

Ik heb plotseling waardering voor meneer de Jonge, mijn muziekleraar van de middelbare school, die rare man met met vet plakhaar. Hij leerde ons over de schilderijententoonstelling van Mousorgski en over de symphonie met de paukenslag.

En nu moet je een verhaal insturen waarom radio 4 je een CD kado zou moeten doen. Ik houd in mijn eentje de hele CD-industrie nog overeind. Meneer Plato in Zwolle buigt al als ik binnen kom. Komop platenindustrie en radio 4. Ik heb wel een CD verdiend dacht ik zo!

Don Quichot

Van Don Quichot bestaat het verhaal dat hij vecht tegen windmolens. En verder? Wie weet het? Wie heeft het boek van ruim 300 pagina's in lettertype 8 gelezen? Veel mensen waarschijnlijk niet. Ik niet in ieder geval. En toch:
"Leef het leven niet zoals het is, maar zoals het zou kunnen zijn".
"Feiten zijn de leugens voor de waarheid".
Zomaar twee citaten uit het prachtige toneel/zangstuk dat Peter Faber met een gezelschap op de planken brengt. Met eenvoudige middelen wordt zichtbaar gemaakt dat de wereld is zoals je hem wilt zien. Het kroegmeisje wordt de Jonkvrouw Dolcinea, omdat de man van La Mancha haar zo wil zien. Zijn platonische en hoofse liefde voor zijn muze, ondertussen verkracht door de plaatselijke klerenkast, die (hoe symbolisch) ook de priester speelt, houdt haar op de been.

Met eenvoudige middelen creëert het stuk zoveel emoties, dat ik huilend de zaal verlaat. Ik ben weer diep geraakt! In september mag ik zelf aan de bak.