Mechanisch trauma

Ik ontmoet hem aan de bridgetafel. Een vrolijke dikkerd, met een praatje. Complementair aan z'n vrouw, die volstrekt stoïcijns blijft bij zijn grappen en grollen. Een voorbeeldig stel, gevormd door het leven en 40 jaar huwelijk.

Als na een 'rondpas' mijn partner mij in de gevonden tijd complimenteert met het verhaal van de mechanische hond, blijkt er een onvermoed trauma schuil te gaan in mijn tafelgenoot.
- "Mijn váder was bakker".
Dag in dag uit zeulde hij 200 kilo brood door Zutphen, ondanks zijn zwakke gezondheid. Na 20 jaar ging het niet meer.
- "Versleten tot op het staartbeen, jongeman".
Ik zie dat zijn omgevingsanalyse, ondanks mijn 53 jaar, scherp is.

En zo belandde vader in de WAO, die toen geen WAO heette en pure armoede beloofde.
-"Het was sappelen thuis".
-"En we werden uitgemaakt voor steuntrekkers".
Ik zie er blijkbaar niet rechts uit, of hij heeft daar lak aan, want hij vervolgd met:
-"Ik krijg nog elke dag jeuk van al die rechtse lui".

Thuis zittend werd vader gestalkd door iemand van 'de steunpolitie', door soms tot drie keer per dag te controleren of pa wel thuis was.
En toen kwam de eerste mechanische hond.
- "Ik was 18. Mijn vader zat te janken in de keuken".

Ik heb met terugwerkende kracht met hem te doen.
Z'n vrouw heeft het al eens eerder gehoord. Zij vertrekt geen spier.

Weeralarm

Het bridge is afgelast. Ik had het kunnen weten. De bejaarden, die aan bridge doen, zijn hun huis niet meer uit te branden, zodra de lucht betrekt. In plaats van hun schepjes mee te nemen om zich uit te graven, voor het geval ze vastlopen in de sneeuwduinen, wentelen ze zich in zelfmedelijden en angst om uit te glijden of dood te vriezen. Laat ze een voorbeeld nemen aan de chinezen, die hun vastgelopen trein uit de sneeuw schepten, om na 40 uur gewoon hun reis te hervatten. Geen wonder dat die zo sterk bridgen!

Op de één of andere manier irriteert de ophef over het weer mij enorm. Maar dan ook enorm! Adviezen om binnen te blijven, evenementen die worden afgelast, ernstig kijkende journaallezers die zeggen dat het allemaal erg gevaarlijk is: een sneeuwstorm heeft ons land getroffen, alsof er een ramp is gebeurd, ipv een sneeuwbuitje gevallen. Het komt mij allemaal erg overdreven voor.
Vreselijke sneeuwduinen gaan we beleven, van maar liefst 30 centimeter! "Als je daarin raakt met je auto, is er geen houden meer aan", volgens de weerman. Ik schiet al weer in de kotsstand. Watjes zijn we geworden! Angstig worden we gemaakt! De individuele mensen die op TV worden geïnterviewed, of iedereen die ik zelf spreek, zeggen dat het bij hen allemaal wel mee valt. Maar ze denken dat het ergens anders wel erger zal zijn, of dat het nog komt! De media zullen het toch wel weten?! We worden bang gemaakt. Op TV zie ik beelden van metershoge sneeuwduinen en auto's die onder zijn gesneewd. Het blijkt in Oost Polen te zijn. Maar de weerman hoopt dat het snel hier komt.

Ik hoop dat het weer snel verboden wordt.
Het zal wel 'weer' meer over mij dan over het weer zeggen.

Bridge is niet gezellig!

Ik bridge. Dat is niet moeilijk. Er is wel één of andere duistere reden dat mensen denken dat dat zo is, maar aangezien 80 % van de bridgeclub bestaat uit 60 plussers, die het na hun vervroegde pensioen hebben geleerd, zal het wel meevallen. Je hebt er in ieder geval weinig geheugen vooor nodig, hooguit wat overmatig zelfvertrouwen.

Wat wel moeilijk is, is goed bridgen. Het grote probleem daarvan is echter dat bijna niemand weet wat dat is, zeker slechte bridgers niet. Voor een slechte of middelmatige bridger is goed bridge nauwelijks te herkennen.

En daarom denken alle bridgers dat ze goed zijn. En daarom is het niet gezellig maar wel fanatiek. Of word elk slecht resultaat toegeschreven aan 'pech'. De meest gehoorde zin op een bridgeclub:"als het maar gezellig is". Wat een onzin! Als ik iets wil doen voor de gezelligheid bedenk ik wel iets anders.

Waarom ik het dan toch doe? Bridgen doe je voor je partner!
Daar kunnen veel mensen iets van leren.