Lewis: een echte ambtenaar 2.0

Ik kijk steeds minder TV. Heerlijk eerlijk Heertje natuurlijk, om de TV aan de kaak te stellen. En zo nu en dan een detective. Maar Morse is dood. Dood, dat lijkt een steeds terug kerend thema in deze blogs. Maar nu even niet.

Morse had een hulpje: Lewis. De man die in Australië naar huis belde en ondertussen tussen z'n tenen de sporen van een dag hard werken weg wreef. Een nagel van z'n grote teen haalde en die als tandenstoker gebruikte. Een man naar mijn hart.

En nu heeft Lewis op zijn beurt een eigen hulpje: sergeant Hathaway.

Gisteravond heb ik weer eens naar een aflevering van 'Lewis' gekeken, weggestopt op België twee. Briljante dialogen, en een prachtig plot. En vooral van deze tijd: Lewis, die weet dat alle studenten communiceren via hun website, hyves en linkedin.

Ik ben ook bezig om mijn generatiegenoten te laten ontdekken wat de consequenties zijn van de virtualisering van de wereld. En onze overheid doet dat ook met z'n ambtenaren: Op weg naar Ambtenaar 2.0.

Lewis is dat al, een echte ambtenaar 2.0. Het ware geluk.

Waarom zouden we doodgaan?

Ik ben vandaag in een boekhandel geweest. Dat is een soort luilekkerland waar je niet aan komt. Je wordt er zelfs aanzienlijk lichter. Ik trof er Mathieu. Ik bewonder Mathieu. En nu heeft hij ook nog een werkje geschreven met als titel:"Waarom zouden we doodgaan? Over de zin van het bestaan en wat daarna komt. Gelukkig beweert Mathieu niet dat je na de dood verder leeft of dat je ergens komt. Heerlijk! (Mathieu Weggeman: Prometheus, 2008).

Opnieuw vraag ik me af waarom dit me zo fascineert. En ik weet het meteen: Ik heb zo vreselijk te doen met al die mensen die denken dat er wel iets is. En ik zou zo graag willen dat ze los kwamen van die gedachte.

Toch helpt het helemaal niets dat ik daar dan iets over lees. Of schrijf. Maar op de één of andere manier lucht het op. Anderen zouden kunnen lezen wat ik ook lees. Maar ze doen het niet. Ze kiezen zelf voor die onwetendheid.

Daar voel ik me minder schuldig door.

Vakmanschap en Leerachterstand. En Prem!

Hoe zou je het onderwijs moeten inrichten, zó dat alle kinderen optimaal aan hun trekken komen? Hoe richt je een leersituatie in, zó dat kinderen optimaal bereid zijn tot leren? Daar is veel over bekend. En het is niet ingewikkeld. Kennis ervan, en de vaardigheden om het toe te passen, vormen een groot deel van het vakmanschap van de leerkracht.

Er zijn kinderen met een leerachterstand. Voor sommigen van hen is de leersituatie niet optimaal ingericht. Zij hadden verder kunnen zijn met een anders ingerichte leersituatie.

Er is een beeld van het onderwijs. Voor mensen van boven de 35 is dat nog steeds, ondanks alle vernieuwingen, een klassikaal beeld. Met een juf voor de klas. Dat is de plek en de setting waarin je leert.

Prem Radhakishun haalt al deze dingen door elkaar en veronderstelt dat leerachterstand rechtlijnig is verbonden met maanden onderwijs en ook klassikaal onderwijs. Achterstand wordt veroorzaakt door leerkrachten die hun werk niet doen.

Prem heeft soms gelijk. Veel leerkrachten kunnen iets van Prem leren. Elementen van vakmanschap, creatieve oplossingen, aandacht en serieus nemen van kinderen. Soms heeft Prem ongelijk. Soms is Prem eenkennig en kiest hij voor ouders die beter moesten weten. Net als Prem.

Er is een verband tussen al deze dingen.
Het is de moeite daar over na te denken.

Toeval is wat je toe valt

Gisteren heb ik geblogd over de dood. Dat was eigenlijk al eergisteren, maar één blogje per dag lijkt me meer dan genoeg. Dus plaatste ik het pas gisteren. Maar het artikel was al eerder in de kosmos beschikbaar.
Gisteren stortte er een vliegtuig neer van Turkish airlines. Ijn Nederland! In een weiland. Er vielen doden. Is dat nu mijn schuld? Of is dat toeval? En wat is toeval, een wiskundige curiositeit of een knipoog van God?

Ik heb een hekel aan God, dus ik heb liever niet dat hij knipoogt tegen mij. En dit soort knipogen is al helemaal slecht voor z'n beeldvorming, al valt daar vanuit zijn perspectief weinig meer aan te doen. Het is meer een bevestiging van wat ik al dacht. Bovendien: "Als God knipoogt, moet je wel omhoog kijken" (Squire Rushnell, Forum Amsterdan, 2006). En ik keek niet.

"Waarom heb je dan dat boek, Albert?"

Soms zit ik vol vragen.

Dood

Sommige mensen vinden het eng als je over de dood begint. Misschien ben je wel levensmoe en dat geeft weer allerlei verantwoordelijkheden voor de omgeving. Anderen zijn er bang voor. Inmiddels is dat niet meer nodig.

Adam en Eva werden door God gevraagd om niet van de 'boom van goed en kwaad' te eten. Dat was niet slim van God. Nu wisten Adam en Eva plotseling dat die boom er was, en wat erger was, ze wisten nu ook dat er goed en kwaad bestond. Wat een ellende! Dat is nou bewustzijn.

God beloofde hen echter dat ze ooit in de hemel konden komen. Dat is een plaats waar geen besef meer is van goed en kwaad. Tenminste: er is alleen maar goed. En dat is raar, want je weet alleen maar dat iets goed is als je ook weet dat er kwaad is. Je weet alleen maar dat je in de hemel bent als je weet dat er ook mensen in de hel zijn. En daar voel je in de hemel dan weer niets bij want dat is een vorm van ongelukkig zijn: "medeleven".

Of er is geen medeleven, d.w.z. geen bewustzijn. En dat is jammer want dan weet je niet waar je bent. Dus als je dood gaat lever je je bewustzijn in. Daarom duurt de hemel ook eeuwig.

Je hebt er geen weet van. Het maakt dus ook niet uit of je in de hemel of in de hel bent. Je bent bewusteloos. Er is geen bewust zijn meer. Gelukkig maar. Jammer dat het leven daarmee ook geen zin meer heeft!

Of is dat dan de grote meevaller?

Middenmoterroerselen.

Ik behoor tot de middenmoot. Als ik uit ga van een normaalverdeling, kan ik bijna alles net iets beter dan gemiddeld (of kan ik dat tot op dat niveau leren), maar ik kan niets goed. Soms heb ik een uitschieter naar beneden of naar boven. Ik heb me daarom benoemd tot middenmoter. Dat leek me passend en reëel.

Mijn beslommeringen en zieleroerselen zijn dus die van een middenmoter. Daarom is het ook goed dat niemand ze leest, of zou het goed zijn als andere middenmoters ze ook lazen, ter geruststelling. Middenmoter zijn is een vorm van geestelijk gehandicapt zijn waar je je de hele dag van bewust bent. Het relativeert het leven enorm. Het geeft rust.

Vandaag zei iemand: "Ik ben iemand door mijn werk. Als ik niet werk vraag ik me soms af: Wat ben ik zelf, zonder werk?"
Het antwoord is ontluisterend en geruststellend tegelijk: Niets en niemand. Of 'jezelf', dat is hetzelfde. Dat geeft heel veel rust. Je drijft. Je kunt dood zijn. Of stromen. Noem het de hemel.
Ik verlang er niet naar daar te zijn. Het is trouwens geen plaats en je hebt er geen weet van. Maar het is vast geen straf. De hel bestaat dus ook niet.

Heertje: Heerlijk eerlijk! Of ben je daar te dom voor!?

Stelling:
De pers is de bron van minstens de helft van alle ellende en geruzie in de westerse wereld, zeker tussen politici.

Dat komt omdat ze daar belang bij hebben. Als ik (of een politicus) iets beweer en het is genuanceerd, dan trekt dat niet de aandacht. Maar als het ongenuanceerd is, dan wel. En dus maakt een journalist het ongenuanceerd. Bij voorkeur legt hij het daarna voor aan iemand die het er zeker niet mee eens is en bij voorkeur niet genuanceerd. Die zegt dan misschien ook weer iets ongenuanceerds. En nu is er al twee keer nieuws. Gecreëerd door een journalist. Er is een TV-programma dat dit fenomeen aan de kaak stelt: Heerlijk eerlijk Heertje. Een briljant programma! Met heel veel lagen en pogingen om uit te leggen wat er gaande is. En daar wordt dan weer niet naar gekeken. Want kijkers snappen het niet. Die zijn dom gemaakt door andere journalisten.

Als ik kijker was van Heerlijk, eerlijk Heertje en ik zou tijdens het programma weg zappen, dan zou ik me zorgen maken over mezelf. Maar dat doe ik dan niet, want als ik weg zap ben ik daar te dom voor!