Gesprek aan het sterfbed

Ik spreek iemand die sterven gaat:
we noemen leven, dood.
De woorden komen als vanzelf,
nooit is de ruimte groot.

Ik sterf zelf daar een klein beetje,
blijf leven naderhand.
Wat we doen is zonder tijd,
mijn hartslag voelt gênant.

Ik praat met de verdoemde,
haar leven loopt straks af.
We babbelen een tijdje,
ieder met eeuwigheid als straf.

Bekering (2)

Ze was zo mooi, zo vrolijk ook,
haar leven scheen de zon.
Haar stem een lied,
haar lach mijn buit.
Geeneen die zo mooi stralen kon.

Bekeerd tot onbewust bestaan.
zwembad en lichaam toe.
Haar haar beknot,
haar vrijheid zuur.
Zo jong al levensmoe.

Nu is ze bruin, katoen, vermolmd,
haar vreugd' devoot vergaan.
Haar man een bruut,
Allah mijn kruis.
Voor altijd weg uit mijn bestaan.

Woede

Woede is een wervelwind,
ik voel mijn buik ontploffen.
Omdat ik de waarheid vind.

Ik boer van tegengas.

Uitgeraasd ben ik weer licht,
de vrijheid lonkt me aan.
Ik verlies wel mijn gezicht.

Het leven voor de boeg.

Keerzijde: Het einde van de wereld

Hoe slecht is het eigenlijk met de wereld gesteld? Hoe lang zal de wereld nog bestaan? Zijn wij of onze kinderen 'De laatste generatie', zoals Fred Pearce beschrijft? Besteed je laatste € 5 aan het komen tot dat ultieme inzicht.

Het beeld bij dat onontkoombaar lot is voor mij de IJsberg. Lang onaan-tastbaar, en nu aan het ontbinden. Stukken storten zich in zee, als een aankondiging van het onafwendbare einde. Een knallend, dan weer ruisend, verwijt aan de boze consumptie-maatschappij.

En dan plotseling is daar dat ene beeld, het bijpassende beeld, het negatief van de IJsberg. De ontroostbare keerzijde van deze voormalige rots in de branding.
Het is mijn associatie, mijn hoofd, mijn verwrongen geest.
Een associatieve combinatie, een personlijke keerzijde, een huivering van ijs:

Een olifant staart mij aan:
onbehouwen, uitgehouwen.
Uit blauw, uit eeuwig ijs.
hij weet het einde is nabij,
de mens vreet aan zijn voortbestaan.

Zijn slurf is mat en uitgewoond,
zijn ogen liggen diep in kas,
zijn wang gewond.
van buitgemaakt ivoor.
Zijn leven weg gehoond.

Een waterval vervangt zijn neus
een nieuwe kans? Nog even dan.
nog even hopen,
dan is het eeuwig einde daar,
voor deze reus.

Een traan is wereldwijd
de hoop van stil verdriet,
geen toekomst voor ons kind,
alleen een olifant

Vereeuwigd, net op tijd.

Zwarte reactie

Elke dag ga ik er kijken:
naar het zwart met blauw gedicht.
Diepte, ruimte, duister,
het prachtig hemels licht.

Ik ruik er de Vogezen,
een rots verbergt de tijd.
Het pad leidt naar het einde,
zwart en zonder spijt.

Ik zie er bomen, stenen, webben,
ik zie ravijnen vol met kans.
De schilder vindt het matig
Ik doe een regendans.

Het gaat niet om het plaatje,
want dat stelt niet veel voor
ik kom er graag en hevig,
het voelt mijn eigen spoor.

Digitale leegte (2)

Of is het misschien toch deze?

De lucht bepaalt mijn kijkfestijn,
de horizon vliegt laag.
Ik had van Ruysdael willen zijn,
mijn moeder was te traag.

De lucht bepaalt mijn ogenblik
de wolken zijn geluk.
Ik had toch schilder moeten zijn,
de taal maakt het té stuk.

Beoordelen

Arbeiders werken, zweten, maken uren.
Verantwoorden, zweten, maken uren.
Werken, zweten, maken fouten.

Arbeiders sluipen binnen.
Met het hoofd al op het hakblok,
worden ze onverwacht overreden.
Zijn ze liever dood.

Bazen weten, zoeken, kennen.
Denken, rubriceren, plaatsen in een hokje.
Managen, durven, wikken en wegen.

Bazen maken geen fouten.
Standvastig, besluitvaardig, doelgericht.
kunnen beoordelen.

Arbeiders maken bazen.
Bazen breken arbeiders.

Links gebral, rechts gekraak
Verkiezingen, wat een feest!

Ochtendgedicht

Prachtig is het weggetje dat dagelijks leidt naar het werk.
De zon, het groen, de appelboom, de wolkjes aan het zwerk.

Zelfs de spoorbomen rood en wit, doen hun best om mooi te zijn,
wanen zich aan hun houten bestaan ontrukt.

Iets wat de electriciteitsmasten, lelijk en in de verte,
toch maar erg moeilijk lukt.

Verlangen naar de Zee

Als ik het strand nader merk ik dat een onbedwingbare opwinding zich meester maakt van mijn gemoed. Daar, verder op, achter de bomen en de duinen zal ik de zee zien! Steeds weer als ik er bijna ben, verlaat het stuur mijn rede en neemt mijn buik het over. Ik loop harder dan nodig is. Ik wordt gedreven door de lokbulderende zee:

Wandelend in bos en duin.
Steeds sneller, opgewonden.

Nog heel even, een laatste rand.
Ik worstel en kom boven,

De blik breekt open, hij is er nog!
Daar! net voorbij het strand!

De arbeider en zijn werk

Werken,
Zweten
Uren maken.

Verantwoorden
Zweten,
Uren maken

Werken,
zweten,
fouten maken

Beoordeeld worden.

Binnen sluipen,
Overreden worden
Dood zijn.

Nieuwjaarswens 2010 (2)

2010: Wat wordt het?

Opgejaagd door windvlagen,
of gedragen op de wind?

Snijdende stormen tegen,
of genieten van je kind?

Hoge golven in je leven,
of surfend op de zee?

Werkend in het zweet des aanschijns,
of met de gepensioneerde massa mee?

Ik wens iedereen extra vakanties en veel rust
Aan de zee, of wie anders je ook kust.

Nieuwjaarswens 2010

2010: GRIJP ALLE NIEUWE KANSEN!

Tijd om te werken,
tijd om stil te staan.
Tijd om te rusten,
tijd om uit je dak te gaan.

Ik wens iedereen
wat minder stress dit jaar.
Want 67, waar moet het heen?
Ik heb het al zo zwaar!

Vliegen, en toch stil staan,
vakantie, reizend of in huis …

Ik ga voor 2010,
ik ben er nu al thuis!

Ik werk, dus ik besta?

Het jaar zit er op.
Ik besta niet meer.
Ik kan geen kwaad meer doen.

Tijd om te houden van je kinderen,
Te reizen naar de toekomst,
Te denken over het verleden.

Eten,
Lezen,
Hongeren.

Winterslaap.
Oh kon die eeuwig duren!

Bijna gestopt

Als schaker ben ik echt een stakker,
als speler vrij beperkt.
Mijn talent wordt maar niet wakker,
alsof mijn brein niet werkt.
Mijn rating laat zich raden:
Ik zet op kronkelpaden.

Mijn geest perst zich in 16 stukken,
het paard springt uit de ban.
Het moet toch ooit eens lukken,
jij zegt dat ik het beter kan!
Ik heb helaas geen zelfvertrouwen.
Je moet wel erg veel van me houen.

Lezen en gelezen worden

Gisteren wat gesurfd over blogs,
Moedeloos en triest.

Handpoppen en breiwerken,
Boeken en boeken;
Praten tegen niemand:
Verbeelding.

Niets uitleggen.
Alles heeft een dubbele bodem.
Een Drosteffect.

Vakantie: Voorbij jammer genoeg

Dorst.
Voorbij maar niet verzadigd.
Ik heb alleen meer dorst gekregen:

Luc Ferry,
Nietsche,
Heidegger.
Kuijer: Heidegger schijnt te denken dat.....

Kunst,
Kunst en filosofie,
Hedendaagse filosofen,
Kunstgeschiedenis.

Meer, meer, meer.
Weten, denken, zoeken.
Geen tijd om dood te gaan.